Ακτίνες λυκόφωτος και νέφη Kelvin-Helmholtz

Σε αυτήν την φωτογραφία που ελήφθη το ηλιοβασίλεμα, στις 12/6 στο Davisville της Florida στις ΗΠΑ, βλέπουμε (τουλάχιστον) δυο φαινόμενα. Το ένα είναι γνωστό και από προηγούμενη δημοσίευση μας και πρόκειται για τις ζώνες/ακτίνες λυκόφωτος (crepuscular rays), με το «εμπόδιο» σε αυτήν την περίπτωση να είναι η νέφωση.

Το δεύτερο είναι η περιοδική, και συγκεκριμένα κυματοειδής, μορφή που έχει η νέφωση αυτή, δίνοντας και αυτό το χαρακτηριστικό μοτίβο στις σκιές, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό σκηνικό. Αυτή η κυματοειδής μορφή ονομάζεται αστάθεια (και στην περίπτωση μας, νέφος) Kelvin-Helmholtz (από τα ονόματα των δυο γνωστών Φυσικών) και δημιουργείται όταν υφίσταται διαφορά ταχυτήτων ανάμεσα σε στρώματα του ίδιου ρευστού ή ανάμεσα στην διαχωριστική επιφάνεια δυο διαφορετικών ρευστών (π.χ. η διαφορά στην ταχύτητα του νερού δημιουργεί τους κυματισμούς, καθώς τα ανώτερα στρώματα του ρευστού έχουν συγκριτικά μεγαλύτερες ταχύτητες από τα κατώτερα).

Φωτογραφία: https://twitter.com/sandtrapper

----------------------------------------------------------

*Στον τόμο Ι του έργου μας «Τα φυσικά φαινόμενα», ο οποίος κυκλοφορεί ήδη και μπορείτε να τον αποκτήσετε και εδώ σε χαμηλότερη τιμή, μπορείτε να βρείτε λεπτομέρειες για την δημιουργία κυματισμών, για την επίλυση του «μυστηρίου» των γιγάντιων καταστροφικών κυμάτων (rogue waves), για το τι είναι το tsunami και το megatsunami, γιατί τα κύματα είναι (σχεδόν) πάντα παράλληλα προς την ακτή και φυσικά πολλά άλλα!

Ακτίνες λυκόφωτος και αντί-λυκόφωτος

Ακτίνες/ζώνες λυκόφωτος (crepuscular rays). Θα έχετε παρατηρήσει σε κάποια ηλιοβασιλέματα, κάποιες ζώνες φωτός οι οποίες εναλλάσσονται με πιο σκοτεινές λωρίδες στον ουρανό. Αυτό το μοτίβο των φωτεινών λωρίδων δημιουργείται όταν το φως του ήλιου συναντήσει εμπόδια μπροστά από τον παρατηρητή, όπως π.χ. σύννεφα. Κάποιες φορές, μπορεί να είναι έντονο αυτό το οπτικό φαινόμενο (όπως στις παρακάτω φωτογραφίες).

Ακτίνες/ζώνες αντί-λυκόφωτος (anti-crepuscular rays). Οι ζώνες αυτές που περιγράψαμε παραπάνω και οι οποίες ξεκινούν από την δύση, καλύπτουν όλο τον ουρανό και μοιάζουν να καταλήγουν στην ανατολή, στο διαμετρικό ως προς τον ήλιο σημείο. Στην πραγματικότητα αυτές οι ακτίνες είναι παράλληλες, ωστόσο η προοπτική τις κάνει να δείχνουν ότι συγκλίνουν (στην ίδια λογική βασίζεται και το γεγονός ότι αν παρατηρήσετε τις ράγες μιας σιδηροδρομικής γραμμής που εκτείνεται ευθεία μπροστά σας για πολλά χιλιόμετρα, τότε αυτές θα μοιάζουν ότι συγκλίνουν στο βάθος, ενώ στην πραγματικότητα είναι παράλληλες).

Το φαινόμενο που απεικονίζεται στις φωτογραφίες, παρατηρήθηκε στις 10/6.

Φωτογραφίες: https://doudoulakis.blogspot.com/